سلام
افکار خودکشی منو ول نمیکنه،واقعا هیچ رمقی برای زندگی کردن ندارم،هرلحظه این جهنم تموم بشه من راضیم
ن خانواده ای دارم ک درکم کنن،فقط انتظار دارن حالم خوب باشه
ن کسی که بتونم باهاش حرف بزنم
من که یه دختر ۲۰ ساله ام اجازه ندارم بدونه اجازه خانوادم بیرون برم،بخاطر همین دایره دوستام خیلییی محدوده
الانم قرص برنج گرفتم که بخورم ولی نمیدونم چی باعث میشه هعی به تعویق بندازم
