رفتار اطرافیانم از نظر من عجیب است. یعنی کار های روزمره و بدیهیات اجتماعی مانند مکالمه با فروشنده سفارش غذا در رستوران یا بیان نیاز ها احساس می‌کنم کار بسیار سختی است و وقتی دیگران انجام میدهند برایم عجیب است. نمی‌توانم آن ها را درک کنم. حتی خندیدن دیگران هم عجیب است چون دلیلی نمی بینم برای خندیدن. اصلأ فرایند اش چگونه است ؟ من به جامعه احساس تعلق نمیکنم مثل مسافری که به یک شهر جدید میرود حتی زبان مردم را درک نمیکنم نمیتوانم مثل دیگران فکر کنم. نه به خاطر افکار و عقاید متفاوت. حتی باور ها و عقاید برایم ملموس نیست. گیج و سردرگم هستم. انگار در هزار تویی تاریک سال هاست قدم میزنم.