سلام.
کسی هم مثل من هس که اوج فروپاشی برسه و کاملا از خودش ناامید بشه ولی درعین دنبال نور میگرده کورسوی امید داره حتی هدف داری برا ادامه زندگی ولی انگار دست و پاتو زنجیر کرده باشن.
میفهمی باید پاشی تلاش کنی ولی پا نمیشی...
سلام. کاملا درکت میکنم این حالتی که توصیف کردی بین ناامیدی و امید معلق موندن، خیلیها تجربهش میکنن و نکته مهم اینه که همین که هنوز کورسوی امید و هدفت رو داری، یعنی هنوز نقطه شروع تو وجود داره. این بیحرکتی معمولا از خستگی ذهنی و فشار روانی میاد نه از تنبلی، پس خودت رو سرزنش نکن. پیشنهادت برای شکرگزاری، دوری از محتوای منفی، ورزش، خواب منظم و تمرکز بر نکات مثبت کاملا درسته و پایه علمی داره چون باعث بازسازی انگیزه و کاهش اضطراب میشه. برای شروع لازم نیست همه کارها رو یکجا انجام بدی، فقط یک قدم کوچک مثل یک پیادهروی ده دقیقهای یا نوشتن سه نعمت هر شب رو انتخاب کن. اگر این حالت ادامه پیدا کرد یا با افت شدید energía همراه شد، حتما با یک روانشناس مشورت کن چون همین کار نشانه قدرت توئه نه ضعف. تو در مسیر درستی هستی و کمکم گشایش حاصل میشه.
سلام
درست میشه فقط مقداری زمان
می بره .
سپاسگزاری از خدای یکتا بابت داشته ها و دستاوردا و اتفاقات مثبت هر لحظه حتی کوچک و دوری از غر زدن .
دوری از محتواهای رسانه ای درباره کمبود و فقط و جنگ و دعوا و خیانت و آلودگی هوا و بیماری و عدم شرکت در گپ های مرتبط .
همیشه بخند و علی بی غم باش و خوشبین تا گشایش حاصل شه .
سحر بلند شو و نماز و دعا و قرآن و مدیتیشن و ورزش و دوش آب سرد .
آیا به پدر و مادرت ، احترام
می گذاری و کمکشون می کنی ؟
آیا به دیگران ، عشق می ورزی و بابت بدی ها ، می بخشیشون ؟
آیا با هر موضوعی ، روبرو میشی فقط روی نکات مثبتش ، تمرکز
می کنی ؟
به غیرخدا ، قدرت نده .
از غیرخدا ، نعمت نخواه .
آیا موفقیت دیگران را تحسین
می کنی ؟
دیدن کلیپ های شاد و انگیزشی .